Şaredarê bajarê min

Zekî Ozmen

Dema min ji berî çend rojan şaredarê bajarê ku ez lê dijîm li nava bajêr dît, di cih de miqayesekirina dîmenên şaredarên welêt di serê min re derbas bû.

Hejmara şêniyên bajarê ku ez lê dijîm 80 hezar e lê belê ji ber dîrok û zanîngeha xwe li seranserî Almanya navdar e. Ji kesên mîna Martîn Luther bigire heya birayên Grimm ava vî bajarî vexwarine. Kesên mîna serokwezîrê berê yê Yewnenistanê Konstas Simitis û jina serokê Rusyayê Vilademir Putin li zanîngeha vî bajarî xwendine. Mirov dikare hê navê xelatgirê Nobelê Behring û bi dehan navê din li lîsteyê zêde bike. Mexseda min ew e ku bajarê Marburgê bajarekî ji nêzîk ve tê naskirin e. Ji xwe Marburgî dibêjin ku bajarê me ne bajarekî lê zanîngeh heye, lê belê ew bi serê xwe zanîngehek e.

Piştî vê danasîna kurt, ez derbasî babetê bibim;
Ez ji beriya çend rojekê li rawestgeha nava bajêr li benda otubusa belediyê bûm. Şaredarê Marburgê jî li heman rawestgehê li tenişta min li benda heman otobusê bû. Bedil û qerewat li ber bûn û ew jî wekî hemû kesên li wir bi aramî li benda hatina otobûsê bû. Şaredar bi tenê bû û heya otubus hat jî tu kesî ne merhebayek dayê û ne jî silavek. Dema otobus hat, jineke seqet zehmetî kişand ku li otobusê siwar bibe, şaredar çû çengê wê girt û ew siwar kir. Otobus tije mirov bû ji wê yekê cihê rûniştinê nemabû, ew jî mîna hemû kesî li ser lingan ma heya ew gihîşt rawestgeha lê peya bibe.

Digel gelek kesan mîna min yan rûyê wî ji rojnameyan, yan ji plaketên hilbijartinan yan jî ji devernên din nas dikir, tu kesî ne silav dayê nejî di otobûsê de teklîfa li cihê xwe rûniştinê jê re kir.

Bêguman ev şaredar ne şaredarekî îstisna ye, an nayê hezkirin yan jî egoîst e. Li Almanya li şaredaran bi çavê karkerê şaradariyê tê nêrîn û her wiha ew jî bi wî çavî li xwe dinêre.

Dema mirov dîmenên Şaredarên li welêt û yên li Tirkiyeyê dibîne, herdem çend kesek li dora wan in û mirov wan di dîmenan de tu caran ku tenê di nava bajêr de bimeşin nabîne. Her dem girseyek li dora wan e û yên pêrgî wan jî tên –çi nas bikin û çi nas nekin- , merhebayê yan silavekî didin wan.

Bi baweriya min sedema vê mentalîteya ji hev dûr ew e ku li Ewropa pêdewiya mirovan bi nêzîkbûneke wisa ya bi memûrên dewletê re nîn e, ji ber memur mecbûr in ku wezîfeya xwe pêk bînin û ji wê yekê mirov pêwistiya diyaloga bi kesên di peywirên bilind de kar dikin nabînin.

Diyarname.com

24. 06. 2007

***