Gotina "biratiya olî" dereweke heta niha kurd pê dixapiyan bû. Xwexapandina bi "biratiya tecawizkar û mexdûr, serjêker û mezlûm" qediya.
Kurd dema nimêj û dia dikin, dibêjin “Ya Rebî tu umeta Mihemed û ehlê îmanê biparêzê, em jî tevayî.“
Kurd bi vê yekê ewilî hemû dia û temeniyê başiyê ji hemû misilmanan re dixwazin û dû re ji xwe re.
Dagirkerên çar parçeyên welatê kurdan misilman in…
Yên zimanê wan qedexe kirin misilman in…
Yên navên wan û yê gund, bajar, deşt, zozan û çiyayên wan qedexe kirî misilman in…
Em hinek tevkujiyên ku misilmanan bi serê kurdan anîn bînin bîra xwe;
Geliyê Zîlan…
Dêrsim…
Enfal…
Helebçe…
Newroza 1992’yan…
Roboskî…
Şingal...
Kobanî…
Faîlên van tevkujiyên li jor û bi dehan tevkujiyên din ên bi serê kurdan hatine hemû misilman û dewletê misilmanan e.
Em faîlan daynin aliyekî …
Ne dewlet û ne jî neteweyên misilman ên din qet heta niha dengê xwe li dijî tevkujiyên misilmanan bi sere kurdên misilman anîn nederanîn. Wekî ku kurdên misilman berxên nêr ên ji bo kêrê bin û van netew û dewletên misilmanan tenê li tevkujiya kurdên misilman temaşe kirin…
Erê, em bibêjin ev tevkujî ne bi navê misilmanetiyê hatine kirin. Rast e. Lê li Kobanî bi navê misilmaniyê van rojan serê zarokên kurdên misilman jêkirin û dîsa misilmanên cîhanê û dewletên wan tenê û tenê li vê hovîtiyê temaşe kirin.
Çend rojekî piştî tevkujiya Helebçê li Kuwêtê konferansa welatên misilman hebû. Di encamnameya konferansê de behsa zilma li ser tirkên Bulgaristanê hat kirin lê hemûyan xwe ji tevkujiya Helebçê re bêdeng kirin…
Misilman ji bo Çeçenistanê, ji bo Bosnayê, ji bo misilmanên li welatên ku berî wê demê navê wan cihan nebihîstibûn derketin kolanan. Lê heman misilman herdem ji zilma li kurdan tê kirin re bêdeng man…
Kurdên misilman heta niha nasnameya xwe ya olî li ser nasnameya xwe ya netewî re girtine. Asta bilindhildana nasnameya kurdên misilman a olî ewqas li jor e ku dema alîkariya mirovî dan kurdên êzdî yên ji tevkujiya Şingalê reviyan, di nava xwe de pirsa ka gelo xêr li êzdiyan diçe yan na ji hev dikirin…
Lê Kobanî gelek tişt guhertin. Êdî dîrokeke kurdan a berî Kobanî û piştî Kobanî heye.
Gotinên Erdogan ên wekî ku mizgîniyekî bide û digot: “Kobanî li ber ketinê ye û dê demeke din bajarên mîna Efrîn û Qamişlo jî bikevin” kurd ji xwexapandina “biratiya olî” hişyar kirin. Ev hişyarî bû sedem ku Erdogan û zîhniyeta wî di hilbijartinan de li bakurê Kurdistanê bi erdê ve bibe yek.
Binêrin, nû vê hefteyê DAIŞ’ê careke din berê xwe da kurdên misilman ên li Kobanî. Zêdeyî du sed kurdên misilman ên ku di nava wan de gelek zarok û pîr jî hebûn qetil kirin. Alema îslamê dîsa bêdeng ma. Erdogan jî bi helwesteke wisa, wekî ku bibêje “eger kurdan ev peyama DAIŞ’ê ya li Kobanî da fêm nekiribe ez ê ji we re careke din bibêjim: “Fêm bikin, eger niyeteke we ya dewletbûnê hebe, em ê vê yekê her roj bi serê we bînin.”
Dibe ku di nava rêveberên dewletêm misilman de yê êdî bi duristî tevdigere û dîtina xwe bi awayekî vekirî li ser kurdan dibêje Erdogan bi xwe jî be lê ev meseleyeke din e!
Kobanî kurdên misilman piştî tehda, zilm û tevkujiyên bi dehan salan bi pirsa “gelo em jî dikevin di kategoriya biratiya misilmanî” re rû bi rû hiştin. Bi Kobanî hat fêmkirin ku;
Qedexeker û mexdûr
Kujer û qurbanî
Tecawizker û bêguneh
Zilimkar û mezlûm nabin birayên hev.
Kurdan êdî fêm kir ku tişta wan û misilmanên din nêzîkî hev dike ne biratî lê belê hevalî ango baweriya bi yek dînî ye.
Kurd heta niha bi dilekî paqij ola xwe jiyan lê xelkê ev dilpaqijî herdem wekî mertalê xapandinê ji xwe re bikaranîn. Kurdên bi bawerî dê dîsa ola xwe bi dilekî paqij bijîn lê belê xelkên xwe wekî birayê wan nîşan didan dê êdî wê rehetiya ku dilpaqijiya wan wekî mertalê xapandinê ji xwe re bikartanîn nikaribin bijîn.
Xwepandina kurdan û xapandina dagirkeran a bi gotina “biratiya misilmanan” qediya. Xwenaskirin û şikandina vî mertalî bi bedelên giran li Kobanî pêk hat. Êdî di dîroka kurdan de dema pêşî û dema piştî Kobanî heye. Ev dîrok bû dîrokeke ebedî. Kurd dê êdî bi çavên bira li misilmanên nerêrin. Ew ê êdî tenê li wan wekî kesên baweriya wan bi heman dînî tê binêrin.
